Janine Kaminski traduit 11 poèmes de « L’agora » de Panos Drakopoulos

➤ POESIE GRECQUE MODERNE ( λύχνος n° 137, mars 2014, article deux)

 

Panos Drakopoulos

L’agora

(Éd. Γαβριηλίδης, Athènes, 2010)

Couverture de "L'agora", de Panos Drakopoulos
Couverture de « L’agora », de Panos Drakopoulos

Πάνος Δρακόπουλος*

Ελεύθερη αγόρα

 

 

 

L’AGORA DANS L’ANTIQUITE était le lieu, la place, le marché où les hommes se rencontraient, discutaient, échangeaient en toute liberté. Le « libre marché », traduction littérale du titre, est une antiphrase car le libre marché est régi par les lois de l’économie, de l’argent.

Où retrouver cette liberté de l’agora ? Pour Panos Drakopoulos, dans la poésie qui est un lieu d’échange à travers les mots. En lisant, chacun donne aux mots son interprétation personnelle : comme le poète les a formés en lui, dans son âme**, le lecteur à son tour leur donne sa propre existence.

Le poète nous dit : « le marché » des mots du poète est libre. Faites « votre propre libre marché » ! Et encore : « Le lecteur de poésie est co-créateur ». (D’après la présentation de son recueil par l’auteur lui-même, à Rhodes le 28.05.2011).

 

[* Panos Drakopoulos est né en 1975 au Pirée. Il a étudié la pédagogie, la philosophie, la musique et est enseignant dans le secondaire. Il est membre du comité de rédaction de la revue d’art et de littérature Νησίδες. Ses œuvres poétiques (aux éditions Γαβριηλίδης) : Πόσιμη ζωή, 2006 ; Ελεύθερη αγόρα, 2010 ; 49 + 1 βότσαλα, 2012. Chez le même éditeur, essai de traduction de l’œuvre de J.D. Morrison, Μια Αμερικανική προσευχή, bilingue, 2010.

** Voir l’épigraphe : Οὐδέποτε νοεῖ ἄνευ φαντάσματος ἡ ψυχή (« L’âme ne conçoit rien sans une représentation ». Aristote, De l’âme).]

Ο ΛΥΓΜΟΣ

Ο λυγμός

είναι ένας φάρος μυστικός,

ένας βράχος αγέρωχα ορθός

που πλημμυρίζει

     δίκαιο δάκρυ

σε λερναία φύκια ξένο,

δάκρυ και δάκρυα

που κροκόδειλοι και αρλεκίνοι

     αγνοούν,

δάκρυα από μάλαμα και ακριβούς αστερίες,

που δόλιοι έμποροι στα μέτρα και στα δίχτυα τους

     φορούν.

 

Το λοιπόν,

«όλοι οι ρήτορες σκασμός»

καθώς λέει κι ο σοφός στιχουργός.

Για σάς ο στοχος

είναι μόνον ο πνιγμός,

     η πτώση,

το αμετάκλητο και παρά φύσιν σχίσμα

     της φωνής

από τον ήχο,

     της ψυχής

απ᾽ το κορμί,

     της λευτεριάς δηλαδή

από τον άνθρωπο

—   γονιό και αδελφό της.

 

Μα

αν είναι άξιος,

δηλαδή απλόχερος

για γεωργίες, για πειρατείες

για έργο ώριμο

     ο βυθός,

είναι γιατί το βλέμμα μας,

που τώρα λιώνει,

η φωνή μας που πἀντοτε ιδρώνει

και το κορμί μας

που δίχως καμία αναβολή νυχτώνει,

τα γέννησε όλα τους

     ο ουρανός.

 

Κι όλο γυρνάει ο λυγμός.

 

Κι όλο γερνάει ο λυγμός…

LE SANGLOT

Le sanglot

est un phare secret

un rocher fièrement dressé

qu’inonde

     une larme juste

étrangère aux algues de Lerne,

larme et larmes

que crocodiles et clowns

     ignorent,

larmes d’or et d’étoiles de mer précieuses,

que des marchands fourbes ajustent à leurs mesures et

     leurs filets.

 

Eh bien !

« que tous les rhéteurs la bouclent »

comme dit le sage poète.

Pour vous le but

c’est seulement la noyade,

     la chute,

le schisme irrévocable et contre nature

     entre la voix

et l’écho,

     entre l’âme

et le corps,

     c’est-à-dire entre la liberté

et l’homme

—   son géniteur et son frère.

 

Mais

si le fond

est capable

c’est-à-dire généreux

pour l’agriculture, pour le pillage

pour une œuvre mûre

c’est parce que notre regard,

qui maintenant s’éteint,

notre voix qui toujours est à la peine

et notre corps

où sans aucun sursis la nuit tombe,

tous ont été engendrés

     par le ciel.

 

Et sans cesse le sanglot tourne.

 

Et sans cesse le sanglot vieillit…

 

★★★

 

ΑΦΑΙΡΕΣΗ

 

Κόψε τις κλωστές

που κινούν

τα χέρια

τα χείλη

και τα βλέφαρα,

τα μερόνυχτα

που φωτίζονται

απ’ την κάφτρα

ενός αδιάφορου καπνιστή θεού

και το μισοφέγγαρο στήθος

που στιγμάτισε Εκείνη

γλιστρώντας βαθιά μέσα στο χώμα

–τα μερόνυχτα

που, θες δε θες,

είσαι.

 

Κόψε τις κλωστές.

 

Αυτές

Που σε λιγοστεύουν.

SUPPRESSION

 

Coupe les fils

qui meuvent

les mains

les lèvres

et les paupières,

jour et nuit

éclairés

par la braise de la cigarette

d’un dieu fumeur indifférent

et la poitrine en croissant de lune

qu’Elle a dessinée

en glissant profondément dans la terre

– jour et nuit

où, que tu le veuilles ou non,

tu es.

 

Coupe les fils.

 

Ce sont eux

qui te raccourcissent.

 

★★★

 

ΕΙΡΩΝΕΙΑ

Τι μπόρα ήτανε κι αυτή η χθεσινή!

 

Από τα μαλλιά τους το χώμα

τα φύλλα

και τα πέτρινα σπιτικά των ανθρώπων

–των δούλων και των αφεντάδων μαζί–

πιάστηκαν αγκαλιά για να σωθούν

και σώθηκαν

παρά το παράφορο πηγαινέλα

του σκοταδιού με όλες τις δυνατές λυχνίες του φωτός

παρά την ατέλειωτη κρούστα της βροχής

πάνω στον πανικό των ζωντανών

και στο βουβό αντίο των πνιγμένων.

 

Ναι, ρούφηξε μπόλικες

στερνές αναπνοές

η χθεσινή αιμοβόρα κολυμπήθρα.

Μα τι νόημα έχει να το λες,

για να το θυμίσεις

σ’ αυτούς

που δε γίνεται ποτέ τους

να ξεχάσουν…

 

Μοναδική αξία έχει

–αν κόβεται νόμισμα απ’ τον χαμό–

να σκύψεις και να δεις προσεχτικά

πόσα φυλλαράκια

και κόμμένους καρπούς

σέρνουν πάνω στη ράχη τους

όσα μυρμηγκάκια –μην το γελάς–

όσα μυρμηγκάκια

κατόρθωσαν να γλιτώσουν.

 

Κόπιασε εδώ, σε παρακαλώ,

στο πάτωμα του ξεπλυμένου

απ’ τον λεχρίτη θάνατο

σπιτιού μας,

κοίταξε

πώς το ’χουν πλημμυρίσει τώρα

σαν χυμένο κομπολόι,

πώς ανασταίνουν, πάει να πει, τη ζήση τους

με κόπο,

με καρτερία,

μα πάνω απ’ όλα με σιωπή.

 

Κανείς δεν τα στοχάζεται

κανείς δεν τα λυπάται.

Γι’ αυτό μη το γελάς.

 

Χθες σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι του

ο μέγας Υπναράς

και στράγγιξε επάνω μας

το ανάριο του ριχτάρι

με όσον ιδρώτα τον πότισε

κάποιος γελοίος του εφιάλτης.

 

Μην το γελάς λοιπόν,

σε θέλω αληθινό!

 

Σηκώθηκε, ξεπλύθηκε

κι έπνιξε πολλούς

– τόσους

ώστε να στοχαζόμαστε

ακόμη και τα σιωπηλά

μα αλύγιστα μυρμηγκάκια.

 

 

IRONIE

 

Quel orage hier !

 

La terre

les feuilles

et les maisons en pierre des hommes

– des serviteurs comme des maîtres –

se sont attrapées par les cheveux pour se sauver

et ont été sauvées

malgré le va-et-vient frénétique

de la noirceur avec toute les lampes possibles allumées

malgré le tambourinement interminable de la pluie

sur la panique des vivants

et sur l’adieu muet des noyés.

 

Oui, il a avalé bon nombre

de derniers souffles

le bassin carnassier d’hier.

Mais à quoi bon le dire

le rappeler

à ceux

qui jamais ne pourront

l’oublier…

 

Une seule chose compte

‑ si toutefois on frappe une monnaie sur le désastre –

c’est de te pencher et de regarder attentivement

combien de petites feuilles

et de fruits arrachés

traînent sur leur dos

toutes les fourmis – ne te moque pas –

toutes les fourmis

qui ont réussi à s’en tirer.

 

Donne-toi la peine d’entrer, je t’en prie,

sur le plancher de notre maison

délavée par cette saloperie de mort,

regarde

comme elles l’ont envahi maintenant

pareilles aux grains d’un chapelet défait,

comme elles ressuscitent, c’est-à-dire, reprennent leur vie

avec effort,

avec persévérance,

mais surtout en silence.

 

Personne ne pense à elles

personne ne les plaint.

C’est pourquoi ne te moque pas.

 

Hier le grand Dormeur

s’est levé de son lit

et a égoutté sur nous

sa fine cape

avec toute la sueur dont l’a inondé

un de ses cauchemars ridicules.

 

Ne te moque pas donc,

je te veux sincère !

 

Il s’est levé, s’est lavé

Et a noyé beaucoup d’innocents

– trop nombreux

pour que nous pensions

aussi aux fourmis

silencieuses mais indomptables.

 

★★★

 

ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ

ή Ο Σίσυφος πίσω απ᾽ το μικρόφωνο

 

«Χτίσε το γραπτό και ρίχ᾽ το στο γιαλό».

 

— Στοπ. Απ᾽ την αρχή.

 

«Ζήσε απ᾽ το γραπτό, μα ρίχ᾽ το στο γιαλό».

 

—Όχι, στοπ. Απ᾽ την αρχή.

 

«Ζήσε απ´ το γραπτό και ρίξου στο γιαλό».

 

— Όχι, Όχι, στοπ. Ξανά απ᾽ την αρχή! Απ᾽ την αρχή!

 

«Χτίσε το γραπτό…»

 

 

ENREGISTREMENT SANS FIN

ou Sisyphe derrière le microphone

 

« Compose ton texte et jette-le à la mer. »

 

— Stop. Recommence.

 

« Vis de ton texte, mais jette-le à la mer. »

 

— Non, stop. Recommence.

 

« Vis de ton texte et jette-toi à la mer. »

 

— Non, non, stop. Encore une fois ! Recommence !

 

« Compose ton texte… »

 

★★★

 

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Του Νίκου Καρούζου

Σκοτώσαμε το σκυλί

που γάβγιζε

εξαγγέλλοντας τον ερχόμενο

σεισμό.

COMMUNIQUÉ DE PRESSE

À Nicos Karouzos

 

Nous avons tué le chien

qui aboyait

annonçant l’approche

du séisme.

 

★★★

 

ΕΛΕΥΘΕΠΗ ΑΓΟΡΑ

Στο ψηφιακό είδωλο

tου Steve McQueen

 

Δες τους νεκρούς

        πώς διαφημίζουν

        σπαρταριστά

μηχανοκίνητα

        κι όλο ζωή

        ασύλληπτα αγαθά.

 

 

LIBRE MARCHÉ

À l’image numérique

de Steve McQueen

 

Vois les morts

        comme ils font la publicité

        de biens

        fringants

motorisés

        pleins de vie

        et insaisissables.

 

★★★

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ

Τα σύννεφα χλιμιντρίζουν

οι δρόμοι πλημμυρίζουν

τα κρασοπότηρα γεμίζουν

οι άνθρωποι γιορτάζουν.

 

Τα φώτα ανοιγοκλείνουν,

ιδές

ό,τι μπορεί να ορθωθεί μπροστά σου

οι σκιές

κλειστές

στη σοφίτα

γερτές,

ο χρόνος ξυπόλυτος στην αυλή

απόξω κλειδωμένος

όμοιο ορφανόπουλο

ενώ σφυρίζει ένα βουβό

και κατάχλωμο

σκοπό.

 

Οι άνθρωποι γιορτάζουν,

ξυπνάει η ανάγκη

δίχως σώμα

η ενοχή

δίχως ψυχή

— πώς θα ξεχειμωνιάσουν έτσι φέτος;

απορείς.

 

Τα κεριά

—πόσα κεριά ακόμη;—

σου κλείνουν από μακριά το μάτι

όμοια με τα φωτογραφισμένα κοριτσόπουλα

του Lewis Caroll.

Φλας!

Της στιγμής σκοτοδίνη.

Αριθμείς φωτογενείς

μοναχά

τις σιωπές.

 

Οι άνθρωποι γιορτάζουν,

οι ευχές όλο καμάρι

και γλυκό του κερασιού,

τα χέρια κοντοβελονιά στους ώμους

και στα στήθη,

τα φιλιά κερνιούνται

σαν νεράκι πάνω στα χείλη

— τα δωρεάν αξιζουν πιότερο.

 

Οι άνθρωποι γιορτάζουν.

Ναι, γιορτάζουν.

 

Κανείς δε θα σ᾽ το πει,

αν δεν το αισθανθείς,

με όση πίστη

και καρδιά σού απομένει,

τι σόι πράγμα

είναι

των ανθρώπων οι γιορτές.

LES HOMMES FONT LA FÊTE

Les nuages hennissent

les routes s’inondent

les verres de vin se remplissent

les hommes font la fête.

 

Les lumières clignotent

regarde

tout ce qui peut se dresser devant toi

les ombres

enfermées

dans le grenier

courbées,

le temps pieds-nus dans la cour

jeté dehors

comme un orphelin

sifflant un air muet

et tout pâle.

 

Les hommes font la fête,

le besoin s’éveille

sans corps

la culpabilité

sans âme

— comment passeront-ils ainsi l’hiver cette année ?

tu t’étonnes.

 

Les bougies

— combien de bougies encore ? —

te clignent de l’œil de loin

pareilles aux petites filles sur les photos

de Lewis Carroll.

 

Flash !

Éblouissement de l’instant.

Tu dénombres comme photogéniques

seulement

les silences.

 

Les hommes font la fête,

les souhaits rien que simagrées

et confiture à la cuillère,

les mains s’entrelaçant sur les épaules

et les poitrines,

c’est la tournée des baisers

comme un peu d’eau sur les lèvres

— les gratuits valent plus.

 

Les hommes font la fête.

Oui, ils font la fête.

 

Personne ne te le dira,

si tu ne le ressens pas,

avec toute la foi

et le cœur qui te restent,

quelle sorte de chose

c’est

les fêtes des hommes.

 

★★★

ΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟ ΞΕΝΥΧΤΙ

Όχι μόνον λόγια μα πυγμή

στα χέρια, στην καρδιά σου.

Δέντρο τρωτό είν᾽ η ζωή

όταν οι φόβοι το ποτίζουν.

 

Πώς θά ᾽βγεις όρθιος έξω στον χαμό·

Πώς θα κουρσέψεις τα πελάγη·

Πώς θα ᾽χεις τ᾽ άστρα ρόδα στα μαλλιά

Αν δε σε θρέψουν πρώτα οι ανέμοι;

 

Μα αν σ᾽ έχουν μάγια κατάχλωμο, δετό

στου πανικού το δίχτυ,

πὠς θα βρεις το δικό σου πηγαιμό

για της αγάπης το ξενύχτι;

 

POUR LA NUIT BLANCHE DE L’AMOUR

Non seulement des mots mais de la force

dans tes poings, dans ton cœur.

La vie est un arbre fragile

quand il est arrosé par les peurs.

 

Comment sortiras-tu debout du désastre,

comment écumeras-tu les océans,

comment auras-tu des étoiles pour roses dans tes cheveux

si d’abord les vents ne te nourrissent ?

 

Mais si les enchantements te font pâlir, te prennent

dans le filet de la panique,

comment trouveras-tu ton propre chemin

pour la nuit blanche de l’amour ?

 

★★★

Ισημερια

Γύρνα ξανθό μου αστέρι

                        πλευρό

Κι ολόγυρα τον σκληρό

                       άρτο

Του κόσμου άλειψέ τον

                      με μέλι.

 

 

ÉQUINOXE

Change de côté mon astre

                    blond

Et enrobe de miel

                       le pain

Sec du monde.

 

★★★

 

ΚΥΠΡΟΣ

Δεν αντιλέγω.

 

Το χαμογέλιο της γιαγιάς

γάλα του πρωινού

έθρεφε

έσταζε

πότιζε.

Τα πούλια του γερο-Κοκή

που πόρτα στο ζάρι δεν του ξέφευγε

—μήτε εκείνη του Άδη

είτε στο μπες είτε στο βγες,

γιατί και τώρα δα

τον έχω ομπρός μου

ζωντανό σα σχολική ορχήστρα —

άστραφταν

βροντούσαν,

μα με κοίμιζαν ομολογώ,

γλυκά.

 

Και από παιχνίδι

τι να πω ;

Να γκρινιάζω σαν κακομαθημένο ;

 

Ευτυχώς να λες

που δεν κόβονται ένσημα

στο παιχνίδι

—πώς ξέφυγε από τους ανθρώπους

μια τόσο πανάξια διαστροφή; —

γιατί θα συνταξιοδοτούμουν ευαγώς,

αν και πατημένος

εφτάχρονος.

 

Όμως, κύριε,

τι σόι ταξίδι εννοείς

πατέρας-γιος

ο ένας γυρολόι σαν πυγολαμπίδα

απ᾽ άκρη σ᾽ άκρη στο ξάγναντο κομπολόι

του νησιού,

και ο άλλος στρατιωτάκια ακούνητα

μέρα ή νύχτα,

νύχτα;

 

Πέρασε όλο το καλοκαίρι μονορούφι

—δε λέω πάλι—

μες στο χαμογέλιο της γιαγιάς

οι δυο μας όμως,

χώρια εντελώς,

και όταν ήρθες να με βάλεις

στις αποσκευές του γυρισμού

ήσουν

λες και είχες αντικρίσει

στον καθρέφτη της μακρινής σου πορείας

το παγερό πρόσωπο

της Μέδουσας.

 

Ε… πώς λοιπόν να σου μιλήσω

και να σου παραπονεθώ;

 

Πάνω στο αεροπλάνο

κάτι πήγα να συλλαβίσω

τη στιγμή που κοιτούσες προς το παραθύρι

— τί γύρευες να βρεις, αλήθεια, μέσα στο σκοτάδι

με τους δείκτες του ρολογιού

καρφωμένους στην κορυφή ;

 

Γύρισες όμως προς το μέρος μου

χλωμός

με κατακόκκινα τα μάτια

και τη φωνή κοφτή

το λιγότερο λαβωμένη

και με παρότρυνες να βγάλω άκρη

με το βλέμμα βουτηγμένο

και οι δυο

στο κοινό μας σκοτεινό φινιστρίνι:

 

«Δες πώς σωπαίνει

μέσα στον ύπνο ο πόνος

για να ξεσκεπάσει τη στριγκλιά του νια

την επαύριο…»

 

 

CHYPRE

 

Je ne dis pas le contraire.

 

Le sourire de grand-mère

lait du matin

nourrissait

perlait

étanchait.

Les pions du père Kokis

qui ne ratait pas une porte au tavli*

— pas même celle d’Hadès

soit à l’entrée soit à la sortie,

puisque tiens maintenant

le voilà devant moi

vivant comme un orchestre d’école –

jetaient des éclairs

tonnaient,

mais m’endormaient, je l’avoue,

doucement.

 

Et à propos de jeu

que dire ?

Pleurnicher comme un enfant gâté ?

 

Heureusement dis-tu

qu’on ne délivre pas de vignettes de cotisation

au jeu

— comment un vice si estimable

a-t-il échappé aux hommes ? –

car j’aurais été pieusement mis à la retraite

même à sept ans

sonnés.

 

Cependant, monsieur,

de quelle sorte de voyage voulez-vous parler

père – fils

l’un marchand ambulant comme un ver luisant

d’une extrémité à l’autre des terrasses en chapelet

autour de l’île,

et l’autre petits soldats immobiles

jour ou nuit,

nuit ?**

 

Tout l’été  a passé d’un seul trait

— je ne dis pas —

parmi le sourire de grand-mère

nous deux pourtant

tout à fait à part,

et quand tu es venu me mettre

dans tes bagages de retour

tu étais

comme si tu avais regardé en face

dans le miroir de ta longue route

le visage glaçant

de Méduse.

 

Alors comment te parler

et me plaindre à toi ?

 

Dans l’avion

j’allai balbutier quelque chose

à l’instant où tu regardais vers la fenêtre

— que cherchais-tu, vraiment, dans l’obscurité

les aiguilles de la montre

fixées au sommet ?

 

Cependant tu t’es tourné de mon côté

pâle

les yeux tout rouges

et la voix brusque

du moins blessée

tu m’as exhorté à accepter

plongeant le regard

tous deux

dans notre hublot obscur.

 

« Tu vois comment la douleur

se tait dans le sommeil

pour découvrir son cri nouveau

le lendemain… »

 

 

[* Le tavli (ou jacquet ou trictrac), jeu de table très pratiqué en Grèce, qui consiste à déplacer, après un coup de dés, ses pions de façon à occuper des positions dites « portes » sur le damier.

** Il s’agit d’un jeu d’enfant apparenté à notre « 1, 2, 3, soleil ! ». L’enfant demande : « Petits soldats immobiles – jour ou nuit ? ».]

 

★★★

Ο ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΣ

Ο συμβολαιογράφος απεφάνθη:

«Ο βίος δεν κλείνει ούτε με άνω

ούτε με κάτω τελεία».

 

Σοβαρός, καλοντυμένος, σχεδόν πάνσοφος

τσιμπώντας με το βλέμμα του κάθε ανταύγεια

των ματιών μου,

φράζοντας με τις λέξεις του

όση επιτάχυνση μπορεί να γράψει

το στροφόμετρο των σκέψεών μου,

απεφάνθη:

«Ο βίος δεν κλείνει ούτε με άνω

ούτε με κάτω τελεία».

 

Πανούργος. Αυταρχικός. Σχεδόν αξιοθαύμαστος.

Φέρνει τα ματογυάλια του στο αρχικό τους ύψος

και με καρφώνει:

«Απορείς πώς το ξέρω;

Για Θεός περνιέμαι

ή για κτήνος;

Μάθε το λοιπόν…

 

Τα θεία μού είναι περιττά.

Εγώ στο άγνωστο αλητεύω.

Όπως με βλέπεις.

Σοβαρός, όπως ίσως θα ᾽λεγες,

καλοντυμένος. Σχεδόν πάνσοφος.

Και εφόσον εδώ στο άγνωστο

διατηρώ το προσωπικό μου νοικοκυριό,

σαν ιεροφάντης αλλοτινός

σου το κάνω μεμιάς φανερό:

Ο βίος δεν κλείνει ούτε με άνω

ούτε με κάτω τελεία.

 

Το έχω δει.

Ξανά και ξανά.

Το βλέπω πάντα.

Ο βίος κλείνει με αποσιωπητικά.

Σαν ατελής φρασούλα

ή σαν αργόσυρτη στριγκλιά

ή εάν το προτιμάς

το επάγγελμά μου σ᾽ το βεβαιώνει πρώτο απ᾽ όλα

σαν μια απόφαση που μονίμως εκκρεμεί.

 

Γιατί, φίλε μου,

αν όχι αδερφέ μου,

το τέλος ενέχει πάντοτε μια εκκρεμότητα.

Το τέλος ενέχει τα πάντα.

Το τέλος… »

 

LE NOTAIRE

Le notaire a déclaré :

« La vie ne finit ni par un point-virgule

ni par un point. »

 

Sérieux, bien habillé, presque omniscient

picorant du regard chaque reflet

de mes yeux,

bloquant avec ses mots

toute accélération possible marquée

au tachymètre de mes pensées

il a déclaré :

« La vie ne finit ni par un point-virgule

ni par un point. »

 

Rusé. Autoritaire. Presque admirable.

Il place ses lunettes à la hauteur initiale

et me fixe :

« T’étonnes-tu que je le sache ?

Est-ce que je passe pour Dieu

ou pour une brute ?

Sache donc…

 

Le sacré m’est inutile.

Moi je brigande dans l’inconnu.

Tel que tu me vois.

Sérieux, comme tu dirais peut-être,

bien habillé. Presque omniscient.

Et puisque ici dans l’inconnu

j’entretiens mon ménage personnel,

comme un hiérophante d’autrefois

je te le révèle d’un seul coup :

La vie ne finit ni par un point-virgule

ni par un point.

 

Je l’ai vu.

À plusieurs reprises.

Je le vois toujours.

La vie finit par des points de suspension.

Comme une petite phrase inachevée

ou comme un cri qui traîne

ou si tu préfères

– ma profession te le garantit avant tout –

comme une décision éternellement en suspens.

 

Parce que, mon ami,

sinon mon frère,

la fin contient toujours un suspense.

La fin contient tout.

La fin… »

 

Présentation et traduction

Janine Kaminski

Connaissance Hellénique

Christian Boudignon est maître de conférences de littérature grecque ancienne à l'Université d'Aix-Marseille et chercheur au centre Paul-Albert Février (CNRS, TDMAM,UMR 7297), spécialiste du christianisme grec de l'Antiquité.

More Posts


Une réflexion sur « Janine Kaminski traduit 11 poèmes de « L’agora » de Panos Drakopoulos »

Répondre à Diogène Annuler la réponse

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *

Ce site utilise Akismet pour réduire les indésirables. En savoir plus sur comment les données de vos commentaires sont utilisées.